index

De computer rekent met nullen en enen. Met dat schijnbaar simpele gegeven kunnen de meest gecompliceerde berekeningen worden gecreëerd. Doordat de nul (horizontaal/cirkel) en de één (verticaal/lijn) elkaar ontmoeten, ontstaan oneindig veel mogelijkheden.
Als deze gedachtengang in een groot verband wordt geplaatst dan geldt dat ook voor bijvoorbeeld RUIMTE (horizon/nul/cirkel) en TIJD (verticaal/één/lijn). Ruimte en Tijd zijn oneindig. Ruimte, omdat de horizon altijd evenver van ons verwijdert blijft en Tijd, omdat de lijn eindeloos kan worden doorgetrokken. Als Ruimte en Tijd beide oneindig zijn, zijn ze dus, in die zin, aan elkaar gelijk. Er moet dus een permanent scheppend principe zijn die het oneindige splitst in Tijd en Ruimte.
Krijgen Tijd en Ruimte betekenis door de ontmoeting die daarop volgt? Ontstaat zo de derde dimensie?
Gaat het dus om ontmoeten? bijvoorbeeld, met anderen, met kennis of de omgeving enz..
Daaruit volgen de volgende stellingen.
   Ontmoeten, in de ruimste zin, genereert het scheppend vermogen.
   Het latente, openbaart zich alleen in de ontmoeting.

De mogelijke conclusies daaruit zijn verstrekkend.
Te denken valt bijvoorbeeld aan de idee dat de schepping niet een gegeven als zodanig is maar volledig afhankelijk van de ontmoeting en als zodanig weer in het permanente heden (Higgs deeltje?) als energie onderweg is . We nemen waar, voor zover de werkelijkheid binnen ons begrip reikt. Nieuwsgierig als we zijn tasten we in het oneindige naar meer kennis en zullen per definitie altijd iets vinden en ons daarmee verder ontwikkelen.

Is Allah/God/Jawhe dus één en niet meer en minder dan het permanent scheppend principe, onderweg als ontmoeting van ruimte en tijd uit het oneindige?
Openbaart de schepping zich zo als een voortdurende atomaire natuurwetmatige energiedans, veroorzaakt door die ontmoeting? .

        .
De grote uitdaging die de mens heden ten dagen heeft, is dat verouderde ideeën plaats gaan maken voor nieuwe inzichten. Als bijvoorbeeld de grote wereldreligies elkaar echt zouden ontmoeten dan zal dat leiden tot relativering daarvan. Daarvoor in de plaats komt het besef deel van het permanent scheppend principe te zijn, dat voor alles en iedereen geldt. Dat principe berust uiteindelijk op ontmoeten, ontwikkeling, uitdijen, en de liefde daarvoor. In het besef daarvan deel te zijn, vernietig je niet en krijgt een positieve liefdevolle levensinstelling meer ruimte. Zonder structuur (cultuur) kunnen we niet maar laat die open zijn, onderweg en in ontwikkeling. Dat maakt filosoferen interessant en een ' voertuig' voor de drie-eenheid van vrijheid, eigen verantwoordelijkheid en creativiteit.
Ik ben er van overtuigd dat met dit beeld van de werkelijkheid als vertrekpunt, de puzzel stukjes, bij de interpretatie van de eigen ervaringen, de keuzes die we moeten maken, de juiste plaats krijgen. De werkelijkheid zelf is terug te brengen tot klank, tot energie. Net als muziek, je kunt het niet pakken maar alleen luisteren, je bent er deel van en er mee onderweg.
Klank geeft betekenis aan gevoel. Alle dierlijke wezens weten dat, doen dat. Bij de mens heeft zich dat ontwikkeld tot taal, waardoor de mens in staat is te denken en denken is niet anders dan met tijd en ruimte kunnen spelen. We denken vooruit of terug waardoor toekomst en verleden elkaar ontmoeten. Wij kwetsbare naakte apen hebben dat ook nodig om te overleven om te leven. Want als je met verleden en toekomst kunt spelen, ontmoet je mogelijkheden om met onszelf en de omgeving om te gaan. Het is dus een kwestie van de vrijheid te hebben dat toe te laten. De angst voor die vrijheid is de boosdoener, het veroorzaakt isolationisme. Mythe is mythe en daar is niets mis mee, maar als de mythe de werkelijkheid gaat vervangen, moet er gerelativeerd worden.
Meer hierover op de volgende pagina. Sophie.